Anja (44) - succesvol behandeld voor zware chronische Q-koorts

Anja's getuigenis (zie video aan het einde van de pagina)

Anja Baijens

Tot 4 jaar geleden ben ik nooit ernstig ziek geweest, voor zover ik weet. Toen kreeg ik plotseling last van een urenlange, vrij ernstige hartritmestoornis. De aanvallen kwamen dagelijks terug en waren angstaanjagend; angst om ter plekke dood te gaan. De geraadpleegde cardioloog schreef achtereenvolgens 5 soorten medicijnen voor die niet echt hielpen en veel bijwerkingen tot gevolg hadden.

Behalve de hartritmestoornis, bleek ik ook ineens allerlei gebruikelijke voedingsmiddelen niet meer te kunnen verdragen. Ik werd er ziek van met diarree. Ik viel zomaar 15 kg af en kon alleen sommige gekookte groenten, kleine porties noten en kaas verdragen. Maar daar bleef het niet bij.

Ik kreeg reuma-achtige verschijnselen in mijn rechter schouder, wat als ‘frozen shoulder’ werd benoemd. Daar kreeg ik meteen een cortisoninjectie voor in die schouder, maar dat hielp slechts kort en de gewrichtsklachten breidden zich uit naar meerdere gewrichten, waar ik weer andere medicijnen voor kreeg die ook weinig effect hadden.

Inmiddels bleek ik abnormaal lange menstruaties te hebben gekregen: veel bloedverlies, waardoor ik flink verzwakte. Daar bovenop had ik om de haverklap blaasontsteking, wat ook nieuw voor mij was. Natuurlijk moest ik ook daarvoor diverse medicijnen gaan gebruiken en zo langzamerhand was ik kind aan huis geworden in achtereenvolgens drie universitaire ziekenhuizen, waar men wel steeds iets nieuws ontdekte, zoals een zogeheten “leaky gut”, een lekkende darm, waardoor onverteerde voedseldelen direct in mijn bloed terecht kwamen. Ook vond men allerlei afwijkende bloedwaarden, waar niks mee gedaan kon worden. Een oplossing kwam er dus niet ondanks alle inspanningen. Men wist kennelijk niet wat de oorzaak van mijn uitgebreide klachten waren.

Ook een bekende Brusselse professor waar ik toen nog terecht kwam (op eigen initiatief) kon me niet helpen, al vond hij in mijn bloed wel de resten van een Q-koorts infectie. Dat was bij nader inzien eigenlijk niet zo vreemd, want door mijn werk was ik een aantal jaren eerder, tijdens de Q-koortsepidemie, meermalen in geitenbedrijven geweest en had ik in die tijd een kortdurende koortsperiode doorgemaakt, die toen echter niet met Q-koorts in verband werd gebracht omdat het nog in het begin van de epidemie-periode was toen men het gevaar nog niet onderkende. De ontdekking van deze jaren eerder doorgemaakte infectie met de Q-koorts bacterie, de Coxiella Burneti, bracht mij helaas ook niets verder, want volgens de geraadpleegde medici is daar nu eenmaal niets aan te doen. Het is bekend dat er in Brabant nog honderden mensen mee rond lopen zonder effectieve behandeling en dat is waarschijnlijk nog maar het topje van de ijsberg.

Ik was ten einde raad om niet te zeggen bijna wanhopig, maar ik bleef geloven dat er een oplossing moest zijn en bleef op internet zoeken. Via het zoekwoord ‘faecestransplantatie’ kwam ik tenslotte terecht bij dokter Kunst , die mij echter meteen duidelijk maakte dat faecestransplantatie in mijn geval geen zin had. Op grond van de meegebrachte laboratoriumuitslagen stelde hij voor direct te beginnen met een behandeling tegen de chronische Q-koorts, ook omdat al mijn ziekteverschijnselen met die diagnose overeenkwamen.

Er werd direct bloed van mij afgenomen dat volgens de methode van dokter Kunst in enkele weken veranderd werd in een vaccin tegen mijn Q-koorts. Om de 14 dagen kreeg ik daarmee een injectie en bij de derde injectie kreeg ik daar een duidelijke reactie op in de vorm van een kortdurende verslechtering van mijn klachten. Daar had de arts mij op voorbereid en -zoals voorspeld- ging het vanaf die dag geleidelijk beter.

Niet alleen verbeterden de klachten van de laatste drie jaar, die rechtsreeks door de Q-koorts waren veroorzaakt, ik herbeleefde ook stuk voor stuk allerlei gezondheidsklachten uit mijn leven daarvoor, waarvan ik dacht dat die klachten en klachtjes verleden tijd waren; en dat nog wel in omgekeerde volgorde vergeleken met de periode waarin die klachten ooit optraden. Het leek op het schoonmaken van de harde schijf van mijn “immuniteitscomputer”.

Ik kan weer veel meer voedingsmiddelen verdragen dan eerst, maar mijn darmen zijn blijkbaar zwaar beschadigd en hebben tijd voor verder herstel nodig volgens de arts. Daarom neem ik nu een tweede kuur autovaccintherapie. Autovaccinbehandeling volgens de methode dokter Kunst is zonder echte risico’s, want mijn eigen bloed kan me natuurlijk nooit ziek maken. Ook worden geen stoffen aan het bloed toegevoegd bij de vaccinbereiding en zijn er geen (dure) medicijnen bij nodig; dat is nu juist het wonder! En het helpt!

(click on 'subtitles/closed captions' to add English subtiles)