Autovaccintherapie® - wat is het?

Interactie tussen bacteriën en het immuunsysteem;

Door L. Kunst (Arts)

Als uw tuin niet chemisch verontreinigd is, zou u rustig een hapje tuingrond kunnen opeten zonder daar ziek van te worden. Sterker nog, de kans is groot dat de werking van uw darm er daardoor op vooruitgaat en daarmee uw totale gezondheid. Ik raad dit niet aan, maar met dit bizarre voorbeeld wil ik maar zeggen, dat de meeste bacteriën waarmee we in aanraking komen, onschuldig zijn of zelfs gunstig voor onze gezondheid. Zo heeft wetenschappelijk onderzoek aangetoond, dat kinderen die op een boerderij opgroeien veel minder vaak luchtweginfecties hebben dan stadskinderen doordat zij intensiever contact hebben met dieren en daardoor met veel bacteriën.

Besmetting met agressieve bacteriën is meestal afkomstig van geïnfecteerde personen, door aanhoesten, aanraken, contact met besmette uitwerpselen, of door het eten van voedsel of drinkwater dat besmet is. Wordt de besmetting veroorzaakt door zieke dieren, dan spreken we van een zoönose. Bekende voorbeelden daarvan zijn ziekte van Lyme en Q-koorts.

Stelt u zich een bacterie voor als een microscopisch klein aardbeitje. De bekende gele zaadjes op de buitenkant zijn in het geval van de bacterie allemaal antennes. Daarmee communiceren bacteriën met elkaar en met hun omgeving, dus ook met de mens waarin de bacterie is binnengedrongen. Er zijn zowel ontvangst- als zendantennes. Soms scheiden de antennes boodschappermoleculen uit, de zogeheten toxines. Zoals ons oog een aardbei onderscheidt van een framboos zo herkent ons immuunsysteem een bacterie aan het uiterlijk en dat is precies zo bij de herkenning door antibiotica. Ook toxines verraden de identiteit van een bacterie. Deze herkenning is de eerste stap in de strijd tegen agressieve bacteriën.

In die strijd gebeuren duizend en één dingen, teveel om hier te beschrijven. Bekend zijn natuurlijk: koorts, roodheid, pijn op de plek van de ontsteking en bij bewegen van een ontstoken lichaamsdeel. In de meeste gevallen verliezen agressieve bacteriën het van het afweersysteem en van de antibiotica die hen gemakkelijk kunnen opsporen aan hun antennes; hun sterke- en tegelijk dus hun zwakke punt. Bemerken bacteriën dat de strijd voor hen verloren is, dan passen ze heel snel hun uiterlijk zo aan, dat ze als bacterie onherkenbaar worden. Daarmee verliezen ze hun antennes en communicatievermogen plus een groot deel van hun agressieve kracht, maar ze kunnen overleven en meer dan dat.

Ondanks deze uiterlijke gedaanteverwisseling (zie plaatjes) behouden ze namelijk hun eigen bacterieel DNA en kunnen ze zich overal in het lichaam verstoppen. Niet gestoord door het afweersysteem vermeerderen zij zich in een vertraagd tempo in cellen. De patiënt denkt te zijn genezen, maar er ontstaat een toenemende belasting met bacterieel DNA, een achtergelaten visitekaartje dat zich op den duur manifesteert in de vorm van steeds terugkerende infecties of als chronische ontstekingsziekte .

De met bacterieel DNA besmette cellen worden namelijk op een zeker moment door het immuunsysteem herkend als lichaamsvreemd en via een chronisch ontstekingsproces vernietigd. Men spreekt dan van een a-bacteriële ontsteking omdat in het ontstoken weefsel geen bacteriën gevonden worden met het standaard onderzoek. Daarmee is het echter totaal onmogelijk om bacterieel DNA of pleiomorfe bacteriën aan te tonen; die worden dus gemist. En als de cellen van het afweersysteem zélf ook besmet raken met de pleiomorfe bacteriën, wordt de functie van het afweersysteem dusdanig aangetast, dat er een vicieuze cirkel ontstaat. Voorbeelden van chronische ontstekingen zijn: allerlei vormen van reuma, chronische Lyme, chronische Q-koorts, vermoedelijk ook de ziekte van Alzheimer en eigenlijk het merendeel der chronische ziekten waaraan grote aantallen mensen lijden, vaak in hun tweede levenshelft.

Antibiotica kunnen niets beginnen tegen pleiomorfe bacteriën omdat die geen gewone bacteriële buitenmembraan met antennes hebben. Alleen middelen die alle bacteriële resten, inclusief het bacterieel DNA herkennen en aanpakken, kunnen de gevolgen van zo’n schadelijke besmetting opruimen.

Indien u de Engelse versie wilt lezen, verwijzen wij u graag:  Engelse versie